Shporta e andrrave që baba thurte për mue….

Nga Albina Gjergji

“Andrrat e babës”

Kur isha e vogël babai im

thurte shporta andrrash

t’mbushuna me t’ardhme

për mue.

Pinte kafen turke

nadje herët

e mbasi numëronte hallet

nji e nga nji

pa bá zá

e kishte zakon

veç thurte shporta

dëshirash…

 

T’njajten gja

bante përditë,

a thue se mbasi

mbaronte shportën

e radhës

ándrrat i ishin realizu!

 

Nji ditë e thithi aq fort

kafen prej filxhanit

sa m’çoi prej gjumit

e m’shkputi prej

lojës me kuklla…

 

E pashë krejt hûndë e buzë

e tuje kalue nëpër dûer’

fijen e thuprës m’qeshi

me nuanca dhembshunie

si me dashtë me m’thanë;

“M’fal mor bab’,

por kjo shporta

që kam n’dorë

e që po e thuri

me fije shprese

për ty,

m’përhumbi…

E fyti m’u tha

kur m’u kujtue

sesi u këput

thupra

e shportës

që gjyshi yt

dikur

kish bá për mue…

Për bijen témé

ka me qénë

ndryshe,

koha ka me e ndihmu”!

 

Babai im…

ai andrrimtari

i pandreqshëm

si e bija

e tij sot…

dështimet e ditës

i mbulonte me jorgan n’darkë,

por vetëm

pasi ju kishte thanë

“Natën e mirë”

dyrve t’pahapuna

t’miqve pa miq.

 

Ai kishte dûer t’vrazhda

Shpirtin e butë,

Zemrën e bardhë,

Ftyrën e përvujt’

Fliste me sytë jeshilë

krejt si ullini mijëvjeçar

poshtë t’cilit Jezu Krishti

dikur predikonte sesi duhet me qenë

NJERI.

 

Kur isha e vogël,

babai im

thurte shporta andrrash

t’mbushuna me t’ardhme

për mue.

 

Si Psalm më përsëritet

në krye dëshira e tij…

“BIJA IME, TI DUHET ME GZUE”!

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *