“E dashur, sa rrugë për një puthje”- Pablo Neruda

E dashur,
Sa shumë rrugë

për të arritur te një puthje,
Sa vetmi e dhimbshme

deri te shoqëria jote!
Trenat vijojnë të rrotullohen

vetëm me shiun.
Në Taltal akoma nuk

ka mbërritur pranvera.

Por ti dhe unë, zemra ime,

jemi të bashkuar,
Të bashkuar nga rrobat te rrënjët,
të bashkuar në vjeshtë,

në ujë, e për krahu
Derisa të jemi vetëm ti,

dhe vetëm unë, në një.

Të mendosh sa kushtojnë

ata gurë që i merr lumi,
goja e ujit të Boroas,
të mendosh sa të ndarë

nga trenat e kombet
ti e unë duhej thjesht të duheshim,
të turpshëm me të gjithë, me burra e gra,
me tokën që rrit e ushqen karafilat.

(Përshtati për pasqyrë.al E.H)

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *